Reisverslag MidWest-Louisville 2010

We gaan donderdag 4 februari weer vertrekken naar Amerika !

Op zondag 24 januari is de groep bij ons thuis geweest. En het was al echt gezellig. Dick heeft veel verteld over de reis. O.a. hoeveel kilo’s we terug mogen nemen in de koffers, of de boys zich met het Amerikaanse voltage wel goed kunnen scheren en of we daar een beetje goed te eten krijgen. Al dit soort dingen en nog veel meer – ook serieuzere punten kwamen aan bod.

De middag was gepland om half zes af te ronden, maar de laatsten vertrokken om kwart voor zeven. Dus dat komt wel goed. Wij hebben er veel zin in want als zo’n middag al veel gelachen wordt, dan zit het op reis ook wel goed. We gaan met 4 ‘meiden’ en voor de groepsfoto ging Judith al spontaan bij Gerrit Jan op schoot zitten.

De twee pasfotootjes zijn van Daniel en Nancy Guggisberg. Ze zijn op huwelijksreis door de USA en sluiten in Louisville bij ons aan. Velen kennen Daniel als regelmatige bezoeker uit Zwitserland bij de Nederlandse wedstrijden.

Lees hier het verslag én je treft de linkjes voor de filmpjes. De foto’s kun je vinden in de foto map. Veel plezier.

En tot slot; post je berichtje in het gastenboek voor de deelnemers. Ze kunnen van daar uit je ook weer wat terugsturen.

De foto’s van deze reis zijn gemaakt door Trekkerskieken en Gert Braakman. De youtube filmpjes zijn gemaakt door Trekkerskieken en Bert Korenblek. Bedankt voor jullie bijdragen !

Donderdag 4 februari 2010

Mijn wekker zal donderdag om 04.15 uur afgaan. Iets eerder dan op een normale dag dat ik er om half zeven uit stap. Maar het is dan ook niet gewoon, we gaan naar Amerika toe ! We vertrekken met 17 deelnemers. Dick is vandaag (dinsdag) al vertrokken. Als we aankomen kan hij direct voorrijden met de bus en gaat de reis direct beginnen. Dat zal ongeveer 16.00 uur zijn plaatselijke tijd, omgerekend is het voor ons dan 23.00 uur NL tijd. En dan zit de dag er nog niet op. Meestal is het de eerste avond een uur of 10 ‘s avonds ofwel 05.00 uur in de morgen. Dat maakt een eerste dag van zo’n 24 uur ! En toch zal niemand zich verslapen de volgende morgen. Want, we hebben er zin in!

Vrijdagmorgen worden we al verwacht om half negen in Racine bij de fabriek van Case New Holland.

---

We zijn met Swiss Air vetrokken en dat ging helaas met vertraging. Over de service hebben we helemaal niets te mopperen gehad. Lekkere broodjes, veel drinken, goed warm eten en heel veel ruimte in het vliegtuig. Iedereen die dat wilde kon aan het raam zitten. En dat werd door de meesten ook gedaan. Boven Chicago was het erg mistig. De skyline konden we niet zien. De landing was perfect en zo stonden we heel vlot buiten. Dick kwam met een paar minuten aanrijden. De tweede bus kon worden gehaald en nog voor het schemer werd reden we weg. Naar goed gebruik gaan we eerste lekker  eten. Iedereen heeft daar wel even behoefte aan, ondanks het tijdtip – half 12 NL tijd – is het hier half vijf. Schafttijd dus. Na het eten gaan we naar het hotel en om half acht stappen we weer in om nog even een eerste budweiser te proeven.

Vrijdag 05-02-2010

Al om kwart voor zes gaat de wekker. Maar iedereen is al voor de wekker wakker en het uitgebreide ontbijtbuffet laat ons heerlijk smaken. We gaan al op tijd weg naar de fabriek van CNH Case New Holland. Klots, klots klots daar komen de jongens uit Dalfsen aan op de klompen.

We zijn mooi op tijd om al even de trekkers die van de band zijn te bekijken. Er is opvallend veel New Holland tussen de rode Case trekkers. Als de rondleiding voorbij is krijgen we allemaal een cap van Case. Maar Cornelis heeft niet voor niets zijn New Holland trui aan getrokken. Of hij een NH cap wil. Jazeker….en de rest eigenlijk ook.

Bijna allen gaan met de rondleiding mee. De groep wordt niet opgedeeld. Sandra en ik gaan even naar de overkant van de straat. Daar staat de Wall-mart. De walki talki werkt niet zoals gewenst. Ook heb ik een probleem om bij het reisverslag tekst bij te voegen. Om hiermee bezig te kunnen heb ik wel een verbinding nodig. Wat voorheen eenvoudig was door naar een brandstofpomp of bedrijventerrein te rijden, blijkt nu een opgave. Nergens een signaal op te pikken. Dat wordt vanavond in het hotel pas.

Als de jongens weer uit de fabriek komen zijn wij ruimschoots terug. Allemaal enthousiast van de mooie rondleiding. Wat er mooi is dat je er zelf kan rondlopen en kijken. Een rustig tempo waarbij de vertaling van Dick ervoor zorgt dat iedereen het prima kan volgen. Het winkeltje is geopend met souvenirs. Het is er al klein en staat ook nog eens vol met dozen. We passen jassen, truien en caps. Miniaturen, trekkerknuffels en andere spulletjes verdwijnen in tassen, in ruil voor dollars.

We eten weer bij een buffet restaurant. Er is als lunch niet een uitgebreide vleeskeuze zoals bij het diner, maar voldoende om minstens 3 keer opnieuw op te scheppen.

Dan rijden we naar Indianapolis. Heel kort gezegd, we reden om half twee weg, en het is nu half drie ‘s nachts. Bijna alle uren hebben we op de snelweg in de sneeuw gestaan. Onderweg wel 5 vrachtwagens in de berm gezien, gestrand, weggegleden in de sneeuw. Ze verwachten hier binnen 24 uur nog een 40 cm sneeuw. Om 1 uur ‘s nachts zijn we gaan eten wat we om half acht al van plan waren. Met een biertje, en nu dus slapen. Foto’s volgen, want het wachten in de sneeuw is natuurlijk een aanleiding voor….

Psje, leuk al die berichtjes in het gastenboek !

VERVOLG vrijdagnacht…

Wat een dag gisteren. Nadat we dus gegeten hadden en op de snelweg op toeren kwamen begon het te sneeuwen, het verkeer drukker en nog later reden we in het spoor van een vrachtwagen. We wilden nog graag een stop maken bij een dealer, maar het was al geen schemer meer en dus reden we door. NIet verkeerd want we zagen vanaf de snelweg dat die weg al nauwelijks meer begaanbaar was. We maakten een stop op de snelweg bij een pomp. Dat bleek even later een goede zet want na een poos rijden in het spoor van een vrachtwagen stonden we dan volledig stil. Daar hebben we wel anderhalf uur gestaan.

Iedereen was al snel uit de auto. Sneeuwballen gooien, foto’s maken van elkaar in de sneeuw zo op de snelweg. We vroegen aan chauffeurs of ze info hadden, maar niemand wist beter. Het begin was ook niet te zien. Sommigen van ons zaten in een vrachtwagen te buurten met de chauffeur. En van hoog af konden we dan zien dat het weer ging rijden. Mooi. Maar daarmee waren we nog niet ‘ thuis’. Gelukkig rijden we deze reis zelf met twee busjes. Hadden we een chauffeur gehad, dan was er een goede kans dat hij de eerste afslag had genomen om verplichte rust te nemen het eerst beschikbare hotel. We zijn immers al vanaf vanochtend kwart voor zeven op weg. En een chauffeur moet stoppen na maximaal 15 uur, en is omgerekend om 10 uur vanavond. We waren om 0100 uur in het hotel en zijn toen met de bus nog even in het dorp wezen eten. Om de beurten rijden we, nou ja, vanavond gaat alle eer naar Dick en Bert, pluim jongens voor ons veilig thuis brengen.

De kroeg met grill laat ons gelukkig naar binnen. Michel en Judith zijn nog onder de 21 en mogen eigenlijk niet een bar binnen. Maar hij sluit een oogje, wil de omzet niet mislopen en wij zijn er mee gered. Pizza’s en frieten serveren ze, evenals budweiser biertjes. De jongelui gaan poolen aan het biljart. Ondanks het uur zijn we nog niet klaar met de dag. Om half drie lopen we het hotel weer binnen.  Morgen krijgen we om 0900 uur een wake-up call.

Zaterdag 6 februari 2010

De zon straalt nog niet als we de sneeuwschuivers horen op de parkeerplaats. Om 10 uur rijden we weg, op weg naar Washington Indiana. Onderweg genieten we van het mooie weer. De zon straalt. Het land is wit en het landschap golft, deze streek is prachtig. We stoppen bij een John Deere dealer voor een korte stop want het is al 12 uur geweest en ze zijn gesloten. De volgende stop is bij een pomp, we halen twee grote flessen ruitenvloeistof, want met al het gestrooide zout zijn de ramen niet schoon te houden. Ook eten we een snack want we gaan om een uur of 3 weer eten, vanochtend waren we immers ook niet vroeg.

Mevrouw Boyd verwelkomt ons. Haar man Steve komt even later en hij leidt ons rond op zijn bedrijf. Boyd and Sons hebben drie takken van bedrijvigheid, het verbouwen van mais, transport met 100 vrachtwagens en dan de steeds groter wordende tak van grond, weg en waterbouw. Maar nadat we alles gezien hebben blijkt dat Steve er allerlei klussen bij en naast doet. Natuurlijk de – ondertussen – drie pulling tractoren, Green Streak I en II en de derde heet Green Streak Experimental van het type 8345 R. Maar voordat we deze zien zijn we door het kantoor gelopen. He, de kalender van Columbus Diesel hangt nog februari en dat is toevallig de Red Attraction. Rijer poseert samen met Steve naast de kalender. In de schuren staan maar een paar machines van het grondwerk. De overige 300 stuks staan allen op locatie. Het is een explosief groeiende business waar zoon Mike zich mee bezig houdt. 

In de volgende schuur staan elf (!!) fonkelnieuwe kniktrekkers van het type 9530 en 9330.  Ook staan hier 3 combines van het grootste type 9770sts. Het blijkt financieel interessant te zijn om altijd nieuw te werken/rijden.

YOUTUBE; rode Farmall’s in een groene schuur bij team Boyd

De schuur zou bijna te klein zijn want ook de diverse schijveneggen moeten erbij in. Weer een hal verder is de wasstraat. Hier kunnen 4 vrachtwagens tegelijk gewassen worden. Het is er brandschoon, Wij laten met onze smerige schoenen de sporen achter.

We steken het terrein over om naar de werkplaats te gaan waar de pulling tractoren zijn opgesteld. Wat staan die er mooi bij. Steve vind het prachtig ons van alles te laten zien. Bij de Dyno staan we wat langer stil, maar hij is niet echt een verteller over de techniek van zijn eigen machine. Hij praat meer in het algemeen over waarmee ze bezig zijn. Dat ze alles testen aan de Dyno, dat je zonder dit apparaat niet meer kunt. Ze gebruiken Lucas Oil produkten en zijn ook leverancier hiervan.

Tot slot zien we de fonkelnieuwe caravan, of ja, hoe moeten we hun verplaatsbare huis noemen met een aggregaat achter de voorbumper, 3 hd tv’s waarvan er een naast de barbecue zit. Deze kun je uittrekken en dan direct aan de slag gaan als je naast de camper buiten zit. We mogen er ook in kijken. Nou, daar kan zelfs VT wonen een heel blad aan wijden. Wouw. Als in een folder met alle opties en mogelijkheden. Vaatwasser, wasmachine en droger, keuken, badkamer, slaapkamer. Dan ook vloerverwarming en ruime living. Toch kan ik het me goed voorstellen dat ze hier plezier van hebben. Ze werken er alle dagen hard voor. Hebben een hele groep mensen aan het werk. Als je dan naar je hobby gaat waarvoor je enkele dagen van huis bent of zelfs enkele weken, dan wil je toch niet meer ‘s ochtends naar het toiletgebouw met je closetrol in de hand. En de een heeft een kippenei als caravan en dit is dan de meest luxe versie die er gemaakt wordt. En wij kregen deze zeer bijzondere kans om het te mogen bekijken. Ik bedank Karen hartelijk voor het geven van de kans om dit te mogen zien. Uiteindelijk gaat het erom dat je gelukkig bent of er aan werkt het te worden. Dit draagt bij aan hun geluk en ik wens ze het van harte.

We stappen uitbundig van het zien van zo’n dynastie weer in onze auto’s. Het is etenstijd bij de Amish. We krijgen hier goed te eten en drinken. Amish mensen werken vanuit een geloofsovertuiging waarbij een regel is dat dat er in huis geen stroom wordt gebruikt. Wel hier in het restaurant om de gasten van heerlijk eten te voorzien. We krijgen glazen van een halve liter en als je een paar slokken hebt gedronken vullen ze het alweer graag aan.

YOUTUBE; onderweg

http://www.youtube.com/watch?v=hneXKiNksuE

De dag zit er nog lange niet op. We rijden in de namiddag met een lager zakkende zon naar de familie Cain toe. Alles is afstand, maar na gisteren is alles oke. Bijna drie uren later staan we in – en naar werkplaats ruikende – werkplaats. Hier motorkap die gepoetst moet worden, een motor die vettig eruitziet en olievlekken op de vloer. En toch, we praten met Tim Cain, rijder van de Red Gambler en zoon Chris Cain, rijder van de Aces Wild. Ze boeren zo’n 3000 acre mais en bekostigen daarvan de tractoren. Tim won op punten de Grand National in 2009, een heel bijzonder prestatie. En deze hele vriendelijke mensen beantwoorden graag alle vragen die we ze stellen. Aan het einde noemde Tim ook dat hij dit keer ook prettig met iedereen gepraat heeft.

Filmpje onderweg;

http://www.youtube.com/watch?v=xg0aYfHMkN0

De dag van gisteren zit ons toch ook nog in de benen en dat komt er nu wel een beetje uit. Na anderhalf uur vinden we het goed en gaan graag weer verder. Het bed trekt toch ook wel een beetje, al is het zaterdagavond. Omdat het zaterdagavond is, gaan we natuurlijk nog wel uit in de stad Indy. Die kans hebben we thuis immer niet en daarvoor zijn we dan ook hier!!

Nu ik dit schrijf rijdt Bert van de snelweg af, we zijn met 3 minuten bij ons hotel. We gaan ons opfrissen, even omkleden en dan…dat lees je morgen wel.

Goede zondag!

Zondag 7 februari 2010

Oeh, het was weer een korte nacht. Ja, wat doe je als je in Indianapolis bent, op zaterdagavond, en nog jong genoeg om zin in een biertje te hebben. Dan ga je uit! We kleden ons in het hotel om en gaan dan ‘down town’. Het is er druk, dit weekend is er de superbowl. De finale wedstrijd waarin de Colts (uit deze stad Indianapolis) strijden voor een totale overwinning. Veel fans komen thuis om hier in hun stad de wedstrijd te bekijken. Ze verwachten dat er 100 miljoen kijkers aan de buis gekluisterd zullen zijn. Een tv-spotje van 30 seconden kost 1 miljoen dollar! En er zullen vast vele keren reclame tussendoor komen.

Wij starten bij het Hard Rock Cafe en eindigen bij de buren, the dam club. Een hele gezellig klein cafe. We vermaken ons prima en om half twee zeg ik tegen iedereen dat zo de bus naar huis gaat, als je mee wil….en dan…staat er een jonge meid bovenop de bar te dansen. Dat nodigt wel uit voor het maken van een foto. Tom heeft een fotokaartje kunnen lenen van Bert, want die van hem blijken niet meer te werken. Hij is er gelukkig mee. En  dan plots staan ook onze meiden Sandra en Judith bovenop de toog. Hahahahahaha, dat staat ze goed! Wat een gekke boel.

Uiteindelijk belanden we bijna allemaal om half drie in ons bed. We houden er inderdaad een vreemd ritme op na, gisteren was het ook al niet eerder. En toch is iedereen weer de volgende ochtend present als we vertrekken naar de familie Metzger.

Filmpje aankomst bij Metzger

http://www.youtube.com/watch?v=kYRusRR8xx0

We arriveren om 1200 uur en vertrekken om half vier. We krijgen heeeeeerlijk spare ribs te eten, gegrilde kip en barbecue worstjes met salades, broodjes etc. Het smaakt ons goed en we likken onze vingers erbij af. Mike Metzger is in 2002 in NL geweest met zijn Liberty Bell en is ieder jaar erglij als we zijn bedrijf weer aan doen. De pulling interesseert hem niet meer zo, maar wel de mensen. Hij komt graag in contact met veel mensen en wij vinden het echt super om zijn gastvrijheid te ervaren. Wie zegt dat Amerikanen van die opgeblazen types zijn, hebben niet met de plattelands Amerikaan te maken gehad. Wij hebben nu al een paar dagen verschillende mensen bezocht, en ze zijn allen allerhartelijkst, gastvrij en enorm geinteresseerd in ons.

We krijgen een bijzondere tour door zijn bedrijf. Ieder apparaat met een motor wordt gestart in deze grote bedrijfshal. Eerst wordt de mustang gestart. Deze heeft Mike aan zijn vrouw Cathy gegeven voor hun 35 jarig huwelijk. Een mooie rode cabrio met een sportief geluid. Dan wordt de eerste truck gestart. In de hal staan er drie. Het bedrijf heeft zo’n 80 trucks op de weg. Maar op dit moment een aantal minder, want ook hier is het rustiger door de slechte economie. Ook hier moesten er mensen uit omdat er veel minder te vervoeren was. MIke zijn Harley wordt ook even gestart, zijn grote hobby die hij vooral in de zomer veel uitoefent. Hij heeft ook een Ford Pick Up in Harley Davidson uitvoering. Hier zijn er maar 1300 van geproduceerd. En alles wat hier staat is brandschoon, geen stof, geen modder, het chroom glimt en blinkt. Fantastisch.

Tot slot staat er ook de Liberty Bell en deze is te koop. Mike zijn zonen en dochters hebben geen belangstelling voor de sport en eens zal het er toch van komen dat de Liberty Bell van eigenaar gaat wisselen. 

YOUTUBE; prestaties Liberty Bell

Mike start zijn Harley motor

http://www.youtube.com/watch?v=AnVbutSP7XY

Mike heeft nog een bijzondere verrassing voor de aanstaande jarigen. Tom en Gert zijn deze reis jarig en kregen een precisie miniatuur van een truck. De truck zelf staat toevallig ook op het terrein. Mooi gepoetst en glimmend. Bijzonder. Aan het einde van het bezoek worden er cadeaus uitgewisseld en maken we een foto bij de Colt vrachtwagen. Dan bedanken we allemaal onze gastfamilie en springen we in de bus.

We hebben nog 256 mile voor de boeg, zo’n 4 uur sturen. Maar het is hier wel zo makkelijk, we rijden 190 mile op 1 weg, zo’n 300 km. De zon zakt langzaam en we toeren met Normaal op de cd door het landschap heen. De jongens onder ons met een vriendin/vrouw thuis zitten druk te typen met hun apparaat. In deze omgeving had niemand vandaag bereik, en ze hadden beloofd te bellen vandaag. En als er dan bereik is een poos later, ligt iedereen te slapen in NL.

YOUTUBE; NEW HOLLAND DEALER

YOUTUBE; 180 mile/300 kilomter op highway/snelweg 24

Nadat we onze spullen bij het hotel hebben uitgeladen, gaan we een mile verderop een hapje eten. French fries met een hamburger staat voornamelijk op het menu, ondanks dat de menukaart heel wat meer te bieden heeft. Reijer kiest voor een pizza en zijn tafelgenoten bedenken prompt een weddenschap. Binnen een half uur moet hij het opeten, lukt dat levert hem dat een dollar per minuut op, en anders betaald hij een dollar de minuut. Rustig begint hij de flinke pizza aan te snijden, het heeft het formaat van een dubbeldikke taart. Eerst lijkt het hem te gaan lukken om gratis de pizza naar binnen te werken, maar het vult te goed om uberhaupt aan ‘op’ te denken.

De bar/grill zit gevuld met mensen met blauwe T-shirts. De Colts spelen hun superbowl vanavond, maar het wordt ‘m niet. De New Orleans Saints winnen en het is dus hier geen uitgelaten stemming. Wel wordt er gejoeld bij een nieuw punt. Ze springen op, zwaaien met de armen en slaken kreten van enthousiasme. We kijken vanaf onze stoel op wel 7 tv’s, en dan zijn er nog een aantal die we op de achterkant zien. Er is dus geen ontkomen aan, alle zenders zijn afgestemd op de superbowl. Slechts een kanaal laat nog iets anders zien.

Na twee nachten laat, is het vandaag vroeg. Niemand wil de avond nog elders voortzetten – we hebben de voorraad Heineken opgedronken - en zo belanden we dan al voor 11 uur op bed. Dat is ook niet verkeerd want morgen gaat de wekker al om 0600 uur en rijden we gegeten en gepakt om 0700 uur van de parkeerplaats af, op weg naar CAT World Head Quarters – het hoofdkantoor van CAT in Peoria.

Maandag 8 februari 2010

Het heeft weer gesneeuwd, niet van betekenis overigens maar toch is het al een beetje glad. Bij de afrit heeft een auto de lokale lantaarnpaal omver gereden en het de politie en brandweer staan erbij met veel vertoon van flikkerende rode, blauwe en witte lampen. We zijn mooi op tijd binnen. Kijken even rond voordat de rondleiders ons goedemorgen toewensen. In de grote hal staan enkele miniaturen. Er straalt hier geen luxe vanaf. Geen CAT machines in de hal, geen vitrines vol met CAT museumstukken. We krijgen een naambadge en acht van ons stappen bij de bus van de tourleiders in.  

We rijden zo’n 10 mile verderop voor een bezoek aan de gieterij. Helaas geen foto’s te maken. Ook geen mobiel mee naar binnen, al is deze uitgeschakeld. Ook mag er geheel niet gerookt worden. Dus ook niet het stukje van bus naar entree. Poeh, zo kom je dus wel van het roken af, of van je baan…

De gieterij is werkelijk een belevenis. Na de introductie film worden we opgesplitst in twee groepen en krijgen een hoofdtelefoon voor het geluid en een bril als bescherming mee. Al voordat we in de fabriek staan, zien we eerst de mallen en leren de namen om de tour beter te begrijpen. De cope en de drag zijn boven en onderkant van de mal waarin in een later proces de gietijzer wordt gestort. Van zirkoniazand – het fijnste zand ter wereld – maken ze de mallen. Alles waar geen ijzer komen mag, moet opgevuld met zand in verschillende uitvoeringen.

We lopen verder door de fabriek en zien hoe de mallen gevuld worden, we voelen het zand, zien de medewerkers met elkaar samenwerken om de mallen over te pakken van de ene naar de andere band. Het moet voorzichtig gebeuren, want kapot gestoten is de mal toe aan reclycling. De mallen worden gedompeld en even in de oven gestopt, zodat ze goed hard zijn.

In de hal staat een enorme hoeveelheid mallen voor ons gevoel. Maar dat blijkt maar voor enkele dagen te zijn. Ze werken in serie. Zoveel van dat, en daarna zoveel van dat. De mallen worden op karretjes geplaatst, een treinrail van aanstaande motorblokken. We lopen verder en moeten wat trappen op. Het wordt merkbaar warmer. Door de ramen kijken we neer op delen van het arbeidsproces. Het allermooist is de ruimte waar giga-grote dampende potten staan opgesteld. Tita tovenaar heeft ook zo’n potje, maar hier is zo’n gevuld gevaarte wel 20 meter hoog en een diamter van – gokje – 30 meter??? Aan de ene kant van de hal komen vrachtwagens het schroot brengen en wordt het in potten gegooid waar het smelt. Aan de andere zijde staan de gietkannen klaar. Groene mannetjes staan in een hokje er vlakbij. Met een lange stok gooien ze er nog een substantie bij. Je zou denken dat het allemaal te onbenullig is om werkbaar te zijn, toch is dit de manier hoe de allergrootste scheepsmotoren en kleinere varianten voor alle CAT toepassingen gegoten. Het is echt een schouwspel waar je een hele tijd naar kan kijken. De karretjes komen in beweging. Het gieten gaat beginnen. De pot kantelt langzaam en dan stroomt het gele goedje netjes de mal in. Dat duurt toch wel enkele seconden voordat de mal vol zit. En dan komen er allemaal kleine vlammetjes aan allerlei kanten uit. De gassen ontsteken door de hitte. Het karretje gaat weer iets verder en de grote pot kantelt weer een stukje om te gieten. Zo staan hier 3 grote potten te gieten. Het karretje rijdt verder en even later zien we wel dat het spoorlijntje een enorme lengt heeft, kriskras, de blokken blijven erop totdat ze zijn afgekoeld. En als dat zo is, moet het zand er vanaf. Dat gebeurt met schudkranen en schudbanden.

Na deze rondleiding, die ons ruim bijna twee uur verder in de tijd heeft gebracht, gaan we naar de volgende fabriek. Gert onze CAT man zit natuurlijk in de CAT bus vandaag. Hij heeft een CAT T-shirt aan straalt van oor tot oor. Aan de rivier ligt nog een enorm bedrijventerrein van CAT. Hier worden o.a. de rups-bulldozers samengesteld van D6 t/m de grootste D11. We krijgen hier zowel de lopende band te zien, waar de kleinere types door de fabriek gaan als de grote types die op een eigen kar staan. Het verschil is dat bij de lopende band de machine langs de verschillende secties gaat waar er wat aan de machine wordt toegevoegd. De grote karren, daar worden alle onderdelen heen gebracht. We lopen door de fabriek heen en dat is het allermooiste. Je eigen tempo lopen. Rustig kijken en je vraag stellen die daarna ook nog weer vertaald wordt in het Nederlands, met een uitleg erbij van Dick zodat je precies weet hoe het hier allemaal gaat. We lopen langs de spuitcabine – handwerk bij CAT voor het beste resultaat – en langs de inpandige spoorlijn waar de machines weer uit elkaar worden gehaald om op transport te kunnen. De grootste machines zijn te groot om ineens op een dieplader of trein gereden te worden. De grootste CAT heeft zelfs 3 vrachtwagenladingen nodig, om getransporteerd te kunnen worden. 

Achterin de grote hal, waar de machines worden voorzien van hun rupsband, is de vloer van staal zodat de machines vlot kunnen rijden en draaien. Wat een geluid als zo’n CAT dan langs komt stampen. Daar ga je vanzelf van stil staan, helemaal onder de indruk. Wat zal het vanmiddag dan super zijn, als we deze machines in actie zullen zien tijdens de rollend materieel show. Gaaaaaaf. Alle grote machines worden getest voordat ze de fabriek verlaten. Je koopt immers een CAT. Iedereen weet dat het prijskaartje er ook naar is dat je mag verwachten dat het een tip top machine is.

Nu ik dit typ en jij dit al kunt lezen, lopen de jongens (en de meiden Sandra en Judith) nog in de fabriek rond. De rondleiding heb ik al vaker gezien en als ik alles wil volgen, dan komt er geen verslag. Maar het is wel een toer om een internetsignaal op te pakken. Het lijkt wel lastiger geworden dan eerder. Dan had je bijna bij iedere brandstofpomp wel een signaal waar je op mee kunt liften. Dat is nu niet zo. Ik rijd zo 7 mijl verder om google te kunnen gebruiken en dan op tijd weer terug zijn.

Ook deze fabriek brengt een big smile als ze de fabriek weer uit komen. Gert poseert voor de D10 die buiten staat.

---

kort berichtje tussendoor; de aansluiting van de auto adaptor naar de computer, dat kleine stekkertje wat je dus aan de computer aansluit, is gesmolten en ik heb mijn vinger eraan verbrand. Ook het poortje ziet er een beetje gesmolten uit. Gevolg, accu leeg, geen stroom en ook geen kabel. Dus geen foto’s klaargezet, gelukkig wel dit verslag. De jongens gaan eten en ik ben snel naar een winkel gegaan. Vragen ze voor zo’n kabeltje meer als 100 dollar ! Dus nog maar eens goed gevraagd en tsja, dezelfde uitleg. De laptop is NL, kabeltjes NL en nu een probleem in de USA, dan ook weer een nieuw kabeltje USA. Maar goed, het hoort erbij, een verslag doe je ook in deze tijd niet meer met rookpluimen, of een postduif, dus ook een nieuw kabeltje. Morgen meer… het is nu half twee in de nacht, we hebben nog een drietal kroegjes aangedaan om Indy goed te leren kennen, en nu snel onder de wol.

---

‘s Middags zien we de rollend materieel show. Een presentatie van 5 mensen die allerlei machines tonen. De hal is bijna een hectare groot en wij zitten comfortabel, maar wel achter het glas. De jongens hadden het liefst de dieseldampen opgesnoven. De camera’s zoemen, we kijken met ogen en mond. De show is fantastisch. Tsjonge, wat doen ze hun best om zich zo te presenteren. We mogen daarna op de machines klauteren, in plaats nemen, onderdoor lopen en vooral fotograferen. Ook staat de hele crew klaar om vragen te beantwoorden. In de hal ernaast staat simulatie apparatuur. Je kunt plaatsnemen in een stoel zoals die ook in de cabine is. Met handels en voetbediening kunnen we een CAT grader, dumptruck, shovel en de grote shovel bedienen. Als we de kans zouden krijgen, dan bleven we nog een poosje. Maar ja, we willen op tijd bij de CAT winkel zijn om een tasje te vullen.

En dan is het weer sturen, 165 mijlen zonder te schakelen. De hele rit is 206 mijl, tegen de tijd dat we in de buurt van ons hotel zijn, gaan we eerst eten bij de Hooters. Het is maandagavond dus rustig. Maar ze hebben een paar leuke meiden met goede (tekstcorrectie van Rinze, geen goede maar grote) longen lopen om ons van een maal te voorzien. Tom krijgt nog een mooie kalender.

Omdat de klok verzet wordt is het alweer half twaalf als we in het hotel zijn. Maar het gevoel geeft aan dat we toch nog wel even een biertje kunnen pakken downtown Indianapolis. Een auto gevuld gaan we weg en doen drie cafes aan. In ieder cafe een biertje. Anne-Marie wil graag de kroegjes verkennen omdat we deze stad vaker kruisen. Mocht je in Indy komen, noteer dan even the Pub, Bever Dam en uiteraard het Hardrock Cafe.

Dinsdag 9 februari 2010

En weer is het helemaal wit. Op de auto ligt zo’n 8 cm sneeuw. Dat kun je beter eraf halen voordat je de deur opent, want anders zit je het eerste uur niet zo lekker ;-) . We rijden om half tien weg naar waar de stad het meest bekend om is. Het Indianapolis Motorspeedway Circuit . Helaas mogen we door de sneeuwval niet het circuit op. Ze willen het asfalt koesteren en het publiek is geen reden het schoon te maken. Maar binnen is er ook veel te zien. De historie gaat terug naar 1909, vorig jaar was dus de 100e verjaardag. En uit die hele tijd staan er de auto’s, portretten, er wordt een film gedraaid en uiteraard een hele uitgebreide souvenirshop. De man die rondloopt bevestigd dat ‘onze’ Arie Luijendijk (hij is dus Nederlander) de snelste was, is en blijft! Sinds hij gereden heeft zijn de regels aangepast zodat er niet meer zo hard gereden mag worden. De turbo mag niet meer worden toegepast. Dus als ze het over de flying Dutch man hebben, dan praten ze over onze Arie. 

Tussen de middag eten we bij een buffet restaurant. De meesten van ons zijn al wel gewend aan de enorme hoeveelheid eten wat aangeboden wordt en met twee borden eten en een toetje is de lunch dan wel compleet. Sommigen van ons beschouwen het als het diner en eten ‘s avonds nog een broodje hamburger als laatste maaltijd.

We rijden over de snelweg naar Cincinatti en ja hoor, het gaat weer sneeuwen. We gaan van twee baans naar 1 berijdbare weg, die ook langzamerhand witter en witter wordt. De snelheid gaat weer onderuit. Maar wat is het mooi. Zwaar besneeuwde bomen, auto’s met een pak sneeuw op het dak. En meerdere auto’s in de berm, gestrand. Voor het bezoek aan Gene’s Machines Shop moeten we de binnenlanden in.   Een mooi golvende weg door een zwaar besneeuwd landschap. Het is reden voor de mensen om met alles de sneeuw te bestrijden. Heb je een quad dan hangt daar nu een sneeuwschuiver voor, anderen hebben een sneeuwfrees maar er wordt ook nog volop geschept. En dan heb je nog de grote sneeuwschuivers op de straat. We proberen zo’n schuiver in volle actie op de foto te krijgen, met zo’n enorme golf sneeuw die dan er dan zo mooi uit kan rollen. Maar zien en fotograferen zijn vaak twee momenten zodat het onderhand een sport wordt om het vast te leggen. 

Bij het bedrijf zelf ligt er een ruim een halve meter sneeuw. En natuurlijk komen we vast te zitten. Van bus 1 met Reijer aan het stuur. Iedereen de bus uit maar er is geen beweging in te krijgen. Brent Payne geeft ons een rondleiding door zijn bedrijf. Hij werkte voor Gene en heeft de zaak overgenomen. Dat is alweer zeven jaar geleden en sindsdien is het bedrijf al heel wat verder gegroeid. Er werken zo’n 7 medewerkers. Brent verteld dat hij regelmatig contact heeft met Europa en noemt namen zoals Willem Veldhuizen, Peter Clarke en Bukke Brusse uit Denemarken. Maar ook teams als Red Attraction en Bad Boys Toy hebben hier hun spullen vandaan.

Ze bouwen hier complete motoren voor de tractor pulling sport. Hij laat een drijfstang rondgaan van aluminium. Later  zien we dat ze bussen aan het boren zijn en ook laat hij de zuigers zien. En er staat een motor van een Europees team wat in de Eurocup gaat rijden. Maar hij zegt niet wie. We mogen foto’s maken zoveel we willen. En dat gebeurt dan ook. Je kunt hier ook een complete tractor laten bouwen, maar voornamelijk worden er complete sets verkocht zodat mensen zelf de motor kunnen opbouwen.

In Amerika zijn er ook diverse kleinere klassen. In deze tractoren zitten motoren met een kleinere inhoud en ook en kleinere turbo. Hij heeft ook alle maten bij de hand om te laten zien. Door nieuwe klassen te vormen is het idee om meer merken weer te laten rijden. Niet alleen het Case/Inter rood en John Deere groen, maar ook de Allis Chalmers, Deutz, Ford, etc. Er zijn nog zoveel merken, ook die niet meer geproduceerd worden, maar nog lang niet afgedaan. Als daarmee ook aan de sport kan worden deelgenomen, dan heeft Brent voorlopig nog wel werk.

In de grote werkplaats staan zo’n 5 tractoren , een vrije klasse en 2WD tractor. Ook staat hier de Colour of Money. Deze tractor is nu van Brent zelf. De tractor wordt voorzien van een aluminium achteras. Hij zegt alles uit te proberen. Door schade en schande wijzer te worden en daardoor ook nieuwe dingen te ontdekken. Het is een enorm aardige man die er schik van heeft om ons van alles te vertellen. Als we allemaal zo rondlopen, wordt de auto ondertussen even uit de sneeuw getrokken. Helaas is de sneeuw geruimd. Het leek mij wel wat om met zijn allen eens door de sneeuw te rollen. Zo’n pak sneeuw, dat kennen wij toch echt niet. Voordat we vertrekken krijgen we een kaart van het bedrijf wat ze allemaal doen.

Na dit bezoek gaan we winkelen. Bij een uitgebreide welkoop. En wat leuk is, hier ligt het tractorpulling magazine gewoon in de schappen ! The Puller en het Full Pull magazine. Toch maak ik graag van de gelegenheid gebruik om te zeggen dat het Nederlandse Truck en Tractor Pulling Magazine echt een superblad is. Veel verhalen, mooie foto’s en goed dik. Als je de Amerikaanse versies bekijkt dan mogen wij heel tevreden zijn !!

Het hotel is op zo’n 20 mijl vanaf de winkel. Vandaag dus niet veel hoeven rijden en gek genoeg, we missen het. In de auto, in het donker rijden, we hadden diverse onderwerpen om over te praten in de bus. Zoal waar we je als jongelui over praat en van elkaar wel eens wil horen hoe een ander over dingen denkt. Niet waar je onder de ochtendkoffie over begint, maar in een stemming met elkaar bent. En als je eenmaal over zulke onderwerpen begint en merkt dat ze erover willen praten met elkaar, komt er vanzelf van alles los wat dan ook bepraat kan worden, en dan kan de rit niet lang genoeg duren. Zo zie je maar, afstanden rijden klinkt niet fijn in Nederlandse oren. Maar hier met de cruise control aan en weer 60 mijl zonder afslag, dan kom je nog eens aan het praten.

Ons hotel heeft dit keer galerijen met kamers eraan. Negen kamers op een rij. Het nadeel, de galerij is besneeuwd en je komt dus met je besneeuwde ‘poten’ de kamer op. Het eten gebeurt vanavond bij een Steak House. Het is niet een goedkope tent, maar wel een gezellige tent. Je kunt nu ook naar zo’n eethal met TL verlichting, maar de komende dagen eten we weer functioneel – de kachel moet aan het branden blijven - bij een buffet. Samen met Gerrit Jan eet ik vanavond spare ribs – full rack/volledige rib – een ovaal bord waar het net op past. . Echt, zoals ze hier opgediend worden, dan lik je je vingers wel helemaal af. Het bot zit los tussen het vlees, en mals en zacht. Anderen eten kip of hamburger, maar dat is eigenlijk jammer als je deze ribbetjes daarvoor mist.

En weer heeft het enorm gesneeuwd als we buiten komen. Slippen in de sneeuw is mooi, maar de wielen willen niet rond. Er ligt gewoon te veel. We halen bij de pomp bier en dat drinken we in kamer 238 weer op. We zitten op de bedden en stoelen en Gerrit Jan heeft heel wat mopjes op zijn mobiel verzamelt.

Woensdag 9 februari 2010

Om acht uur rijden we weer weg van het hotel. Er is veel wind en op de wegen ligt zo enorm veel zout, dat het niet leuk rijden is. Je kunt nog geen mijl rijden zonder de ramen weer te wissen met een sproei water erbij. Over een goed kwartier komen we bij het hotel aan in Louisville. Daar sluiten Daniel en Nancy bij ons aan. Het stel uit Zwitserland wat de huwelijksreis in Amerika heeft en de komende dagen de wedstrijden in Louisville met ons volgt.

Wat heel spijtig is, dat hun vliegtuig gisteren niet uit Chicago op tijd weg is gekomen. Daniel en Nancy zouden gisteren al aansluiten maar door de vertraging hebben ze dat gemist. Jammer! Maar dat is dus ook het cultuurverschil. Wij zijn geen natuurgeweld gewent en aan files willen we niet wennen. Er rekening mee houden dat het tegen is hier normaal. Een dag eerder vertrekken van huis om zeker te weten dat je op tijd ergens bent is normaal. Ook naar huis gaan als ze slecht weer voorspellen is normaal. Wij denken dan, het zal wel meevallen, we zien nog wel aan.

De excursie van vanochtend is bij Lucas Olie. Een enorm bedrijf wat heel veel geld stopt in het sponsoren van heel veel snelle sporten. Dragraces, motorsporten, pulling. Het team Boyd, waar we eerder waren, worden ook gesponserd door Lucas Olie. 

Daarna gaan we naar de National Farm Machinery Show. De grootste landbouwbeurs van de MidWest. Een oppervlakte van 10 ha groot. Daar loop je dus wel even rond. En dan is er nog de Broad Bent Arena, vol met tractoren die vanavond mee gaan doen aan de 1e wedstrijdavond.

Om half vijf gaan we eten voor de liefhebbers. Als je bij de auto bent, ga je mee, ben je er niet, dan blijf je op de beurs en kun je daar eten.

Vanavond om 1900 uur begint de wedstrijd.

--------------> kijk nog even terug in dit verslag, want vandaag zijn er ook nog filmpjes geplaatst !

PROEFTREK LUCIEN KEULERS

Woensdag 10 februari ; verslag van Dick Meijer.

Na een langzame start over de de besneeuwde wegen van Ohio, ging het rijden in de staat Kentucky steeds beter. Hier was er duidelijk minder sneeuw gevallen en de wegen waren ijsvrij. Een half uurtje later dan gepland kwamen we aan bij het hotel waar we Nancy en Daniel Guggisberg die op huwelijksreis zijn, ook hebben ingeladen. Je kon kiezen, of gelijk naar de Farm Machinery Show of mee naar Lucas olie. Iedereen ging mee naar dit snel groeiende Amerikaanse olie merk.

In Corydon warden we ondermeer verwelkomd door de oprichter en eigenaar; Force Lucas. Zo te zien een hele gewone man die toch een heel bijzonder bedrijf heeft. Lucas olie ontwikkeld en verkoop top kwaliteit producten wat ondermeer wel blijkt uit de vele overwinningen die er gehaald worden in de motorsport. Of het nu motorcross, dragracing of tractorpulling is. Lucas olie sponsort. Bij tractorpulling is vooral de oil stabilizer voor transmissie en achteras populair. Dat is erg goed spul. Na een rondleiding door de fabriek kregen we allemaal een tas met diverse attributen en monsters. Verder werd er en mooie jas verloot, die werd gewonnen door Judith, die er heel gelukkig mee is!

Op naar de National Farm Machinery Show. In de pits stonden vele prachtige trekkers maar Turn me Loose was er niet. Die wilde net een proeftrek gaan maken. En dat ging goed. De motor liep best, de balans kon wat beter. Dat beloofd wat voor de vrijdag als Lucien moet rijden bij de 2e sessie van de pro stocks.

Voor de wedstrijd begon gingen we nog even flink schaften bij een buffet. Het smaakte best, de fundering voor een flinke wedstrijd was gelegd.

Gauw terug want het werd volgens Cornelis tijd voor die barstens mooie trekkers.

Na de rijderspresentatie en het life gezongen volkslied werd door Lee Greenwood himself “I’m proud to be an American” gezongen. Dit bezorgde menig bezoeker kippevel. De prachtige stem in combinatie met de vido clip met veel oogst beelden is in 1 woord fantastisch…

De wedstrijd begon met Alls Business. Dat ging niet best. Na 10 meter barste het carter open en lag er veel staal en aluminium op de baan. De baan was heel goed maar niet voor iedereen even gemakkelijk.

Runs van Young Blood en Red Line Fever vielen wat tegen. Vooral Young Blood steigerde te wild. Smokin Hot Deere zette een hele mooie afstand neer waar er geen meer aan kwam.

Mike Beck deed het als een van de laatsten nog zeer goed. Zijn Inter werd 2e.

Bij de Modifieds ging het direct er flink op met Wild Won. De trekker liep hard en had kunnen winnen als er niet een blower werd gelicht.

De sleepwagen stond perfect. Double Stuff had last van backfires en Texas Bullwhip en Top Gun moesten te veel remmen.

Ken Veney deed op tijd het gas dicht anders had hij in de bult gestaan net als Uncle Sam

Die ook erg veel gas gaf. Bij Bret Berg zakten de motoren in elkaar en Michel Stuart eindigde als laatste met aandrijf pech.

Verschillende jongens uit onze groep stonden versteld van de snelle show. Wat een gang zit er in zo’n wedstrijd. De 15 trekkers van de vrije klasse was in een uur bekeken.

Bij de Pro Stock opende Greg Boyd sterk. De motor moest hard werken maar hield goed vol. Travis Wileman eindigde met de prachtige nieuwe trekker Tooltime 2 achterin door brandstofproblemen. Als een van de laatsten kwam good old Larry Shope met zijn non component tractor even de boel aanvegen. Enorm wat trekken.

De wedstrijd was mooi op tijd klaar en om 11 uur zaten we down town aan het bier in een tent met beste tractor pulling muziek.

Filmpje; openingslied NFMS; Live gezongen, wat gaaf !!!

http://www.youtube.com/watch?v=hAvEFwxZkDI

Donderdag 11 februari 2010

Vanochtend vertrekken we om 0900 uur naar Mike Wilhite, rijder van de Blue Blazes. Een hele aardige man, woonachtig in de binnenlanden van Kentucky. We rijden door een prachtig wit besneeuwd landschap. De koeien en paarden zijn nog volop in het weiland.

Mike heeft vorig jaar behoorlijk pech gehad met zijn machine. Een enorme explosie en er was weinig over van zijn trekker. Hijzelf kwam er gelukkig goed vanaf, met een verbrand gezicht en verschroeide wenkbrauwen.

Filmpje van de explosie

http://bdyoutube.com/video/HW8Q0t1Heaw/Mike-Wilhite-Blue-Blazes-blows-up-at-Tanner-Alabama-Tractor-Pull.html

Zijn trekker heeft hij weer opgebouwd en verbeterd. Een aluminium motorkap (van dezelfde leverancier als die Xtreme Temptation ook heeft) en heel veel zelf gedaan en gemaakt. Op het blok staat ook ingefreesd  Wilhite Motorsports. Dus als je een New Holland hebt, dan helpt hij je graag vooruit. 

Bijzonder is dat de krant een interview komt maken en later ook de TV op bezoek komt. Maar van de TV zijn geen bijzondere beelden, tenminste het was te kort om er iets van te maken. Ook werd de groep niet geinterviewd of gefilmd. De krant ben ik wel benieuwd naar omdat daarbij een groepsfoto komt te staan. En dat is in een krant in de usa altijd bijzonder natuurlijk!

krantenartikel ; www.kystandard.com editie vrijdag van de Kentucky Standard

Jan Romar, vader van Judith heeft het artikel opgezocht ; http://www.lcni5.com/cgi-bin/c2.cgi?091+article+News+20100211173855091091007

tv ; www.plgtv.com uitzending op 11 februari om 1800-1900-2000-2100-2200-2300 uur USA tijd (1500 uur USA, 2100 uur in NL) en de volgende morgen om 7 uur. Wie het kan opnemen, graag! Ik houd me aanbevolen om bij het verslag te plaatsen.

Na het bezoek en een broodje subway, zetten we de de meesten af bij de Farm Machinery Show. Enkelen onder ons gaan naar de winkelmall toe om wat inkopen te doen. En ik zoek wel een half uur voor een internetverbinding. Poeh, dat moet toch anders. Jammer van de tijd om rond te rijden en een signaal op te pakken. Het is een alternatief omdat anders 60 foto;s uploaden wel wat kostbaar is met een continue internetverbinding, als je die ook maar een paar dagen nodig hebt. Maar misschien moet ik het gewoon 1 keer per dag doen, in het hotel. En was nog niet alles geschreven, foto’s klaargezet en dergelijke, ja dan is er mogen weer een dag. Maar ja, zoveel lezers op een dag… Het komt ook dat de vermoeidheid wat begint door te drukken. Vannacht de groep weer naar huis gebracht en het was toch wat later geworden als dat ik nu voel dat goed voor mij is, met nog 5 dagen voor de boeg.

Foto’s Daniel and Nancy Guggisberg :

http://picasaweb.google.ch/danoo.guggisberg/TractorPullLouisville2010Session2?feat=direct

Donderdag 11 februari 2010 – verslag Dick Meijer

Iedereen is nog een beetje traag … Maar we zijn om 10 uur toch bij team Blue Blazes van Mike Wilhite. Bij Mike is een jaar terug de hele motor geexplodeerd. Maar nu staat de machine er weer als nieuw bij. Om met HP 2000 banden te kunnen rijden die 60 kg per stuk zwaarder zijn als de oude heeft hij Mercedes planetairen gemonteerd. Zaterdag moet Mike rijden in de lichte superstock alcohol klasse. Nokkenas en drijfstangen worden in eigen huis gemaakt. Mike is al 6 jaar met pensioen na 30! dienstjaren bij Ford motor company. Hij is nu 55.

De Kentucky journal krant en de regionale TV kwam zelfs nog voor een opname van ons bezoek.

Daarna een gesprek met 2 Amerikaanse teams waarover je op de website van Beachpull Putten meer kunt lezen, vervolgens naar de beurs en ‘s avonds wedstrijd.

Grote verrassing van de avond was er al in de 1e klasse, de super farm. Als uit het niets kwam Mark Roberts naar voren met zijn New Holland T8040 Spanky’s Toy. Wat een gang had die trekker! Hij werd 2e en was dolgelukkig in deze klasse met enorm veel concurrentie. De top 6 zat 2 meter van elkaar.

Na de Two Wheel drives kwamen de Alky Superstocks de baan was zeer zwaar.

Nieuw was de trekker van Jeff Hirt met 4 turob’s onder de kap waarvan drie parallel.

Silver Bullet won in super stijl maar wat moest die CAT V8 er tegenaan.

John Evans kreeg te maken met een flinke Backfire. Morgen is het de beurt aan Lucien Keulers. We zijn er klaar voor!

Ja, het is gelukt ! Lucien werd derde. Met een flinke dosis geluk, want er vielen tractoren uit met pech. Het zou de avond worden, met hooggespannen verwachtingen liep iedereen rond. We werden aangesproken als Nederlanders vanwege Lucien, zijn naam is na vorig jaar niet vergeten, sterker, hij wordt als groot potentieel beschouwd voor weer een podium plaats. En dat heeft hij gehaald. Wat een zinderende avond.

Lucien stond als 3e op de startlijst. Omdat er sinds woensdagavond geen zandbultfinish was, moest dat er nu maar van komen. De eerst trekker vloog er vol in. Tsjonge, of hij daar wel blij mee was… De sleepwagen werd verzet en de afstand van Lucien stond. Maar toen kwamen Tim Cain en die overdonderde hem enorm met een verre voorsprong. Ook Git ‘r done, trok verder dan Lucien. Maar daarna kwamen de ander teams er niet meer aan. Echter, Lucien moest wachten tot de allerlaatste trek om er zeker van te zijn dat hij een podiumplaats had gewonnen en nog belangrijker, in de finale van zaterdagavond mag rijden.

Tim Cain was helemaal ontroerd en gelukkig. Wij voelden ons ook winnaar, we zijn er vorige week op bezoek geweest en dan nu zo’n topper twee keer zien presteren is wel echt de top. Wouw. We zijn er helemaal uitgelaten van en maken een groepsfoto bij de trekker.

Wij zijn zo blij voor hem dat hij deze prestatie weer heeft neergezet, hier tussen de  hele grote jongens. Hij merkt op dat hij het zo jammer vind dat er op de NL fora zo negatief over hem geschreven wordt. Zonder een naam erbij, het liefst anoniem, sputteren op een forum. Je kunt er aan voorbij gaan, en dat zou ook iedereen moeten doen, maar toch, waar zijn we dan eigenlijk mee bezig! Dus bij deze de oproep van mij persoonlijk – Anne-Marie – dat als je denkt beter te weten, het moet laten zien ! Niet in woorden, maar in daden. En heb je niet de mogelijkheden, wees dan een kerel en neem het zoals het is, en gedraag je niet als iemand die zich met commentaar op anderen de dag invult, en spreek met eigen naam in plaats van een alias.  Ben je hier niet mee eens, ik nodig je uit dit mij te vertellen op Dit e-mailadres is beveiligd tegen spambots, u heeft JavaScript nodig om het te kunnen bekijken Iedereen zonder naam en telefoonnummer worden niet serieus genomen.

Daarna rijden we richting de uitgaansgelegenheid van eergisteren en hebben er een zeer plezierige avond. En weer laat – ik typ dit nu om 02.50 uur, in Nederlands heeft de haan al menig keer gekraaid. We gaan nu slapen en morgen fris weer op. De groep heeft besloten dat we om 1100 uur vanaf het hotel weer vertrekken. Dan zitten we weer op de tribune tot ‘s avonds laat. ‘ s Middags is het nog een voorronde, ‘s avonds de finale. Wouw, we hebben er zin in ! Doegie, Anne-Marie

Foto’s van sessie 3, gemaakt door Daniel en Nancy Guggisberg ;

http://picasaweb.google.com/danoo.guggisberg/TractorPullLouisville2010Session3?feat=directlink#

Vrijdag – Pulling Report  Dick Meijer; Lucien zenuwslopend 3e.

Het was spannend, super spannend voor Lucien. Hij was de derde starter. Nummer 1 en twee zetten hem flink in de zandbult. Tot 2 keer toe wordt de Ironman sleepwagen zwaarder gezet en dan trekt Lucien een “schamele” 239er. Daarna komt Tim Cain met Red Gambler. De NTPA grand national Champion van vorig jaar en die trekt hem opnieuw in de bult. Grote sensatie. Vervolgens komt Brian Shramek met Get ‘r Dun en krijgt ook het zand in de neus. Dag Lucien; denk je dan, dit gaat hem vandaag niet worden. Maar vervolgens komt True Grit maar tot 230 en Josh Martin maar tot 228 feet. Dan denk je; wat is hier aan de hand, wat een verschillen. Was die linkerkant van de baan echt zo veel beter? Hoe dan ook niemand kwam er meer aan. In de pull off reed Red Gambler opnieuw een full pull. Dat ding is echt sterk en tim Cain was de koning te rijk. Get ‘r Dun had een gebroken turbo met delen in de motor en kwam daardoor niet weg.

Filmpje Red Gambler – 1e plaats !!

http://www.youtube.com/watch?v=muv4UCgbEOA&feature=player_embedded

Filmpje Warpath – 3e plaats

–> Carlton Cope komt met deze/zijn trekker naar Putten 2010 !

Filmpje Turn me Loose –11e plaats

http://www.youtube.com/watch?v=2YNmthW-eeg

filmpje Silver Bullet 

http://www.youtube.com/watch?v=wDeQN5pSocg

Foto's van Daniel en Nancy Guggisberg ;

foto’s Guggisberg zaterdagmiddag 12 febr.;

http://picasaweb.google.ch/danoo.guggisberg/TractorPullLouisville2010Session4?feat=directlink#

foto’s Guggisberg zaterdagavond = finales ;

http://picasaweb.google.ch/danoo.guggisberg/TractorPullLouisville2010Finals?feat=directlink#

Als ik ‘s nachts om 0300 uur weer thuis op de kamer kom zie ik een berichtje op de telefoon. Ontvangen om 2400 uur van Teus. Of ik het niet te laat wil maken met stappen, want dan moet hij nog langer wachten op het verslag. Hahahhaha. Ik sms terug dat het enorm gezellig was in de kroeg, echt een afscheidsfeest van een geslaagde reis. Welterusten !

---

Ik mis nog een stukje beurs. De grootste indoor beurs van Amerika met 10 ha oppervlakte. Veel nieuwe merken waar ik nog niet eerder van heb gehoord. Ik vraag ze terwijl ik weer zit te typen hoe lang ze graag naar de beurs zouden willen. Minstens twee dagen. Wat zijn we dan toch maf eigenlijk, dat we de dagen zó vol proppen. ‘s Ochtends een bezoek aan een bedrijf of team waarvan we pas in de 2e helft middag terug zijn. Dan stukje beurs en na het eten weer een pulling avond. Zelf ben ik er vrijdag overheen gelopen – en het teambezoek aan de MF Superhick gemist. Het was er erg interessant zei David later tegen me op de tribunes. Op de beurs veel verschillend merken. Mijn adresjes weet ik onderhand te vinden en koop nieuwe caps en wat shirts. Vandaag heb ik mijn nieuwe trui aan waarop staat wie ik ben en wat ik doe. Trekkerskieken in de usa – op zijn Engels dus. En wat grappig, ik wordt ook echt aangesproken door mensen of ik dan ook een visitekaartje heb. Hier is het zo normaal, maar voor mij is het nieuw om zo ‘opzichtig’ rond te lopen. toch geeft het een goed gevoel, moeten we thuis ook maar eens vaker gaan doen.

Enkele uren later zitten we alweer in de auto. En terwijl de jongens allemaal liggen te pitten, Bert aan het stuur zit, typ ik dit verslag. We zijn om half zeven opgestaan met 3,5 uur slaap is het wel kort. Maar ach, in het vliegtuig zitten we weer een heel tijdje en slapen is dan een goede bezigheid.

Waar waren we gebleven. Uhm, even terugscrollen. Ja, zaterdag de 12e februari. De 4e en 5e sessie van het Pulling Event Louisville, de laatste keer een hotelovernachting, de laatste keer een hele dag in Amerika. En weer een koude, prachtige dag waar de zon sterk straalt en wij liever binnen als buiten zijn.

De afgelopen avond zijn we nog wezen stappen met (bijna) ons allemaal. We slapen dus uit tot de bus vertrekt om 1100 uur. We zijn op tijd om de Broadbent Arena nog in te mogen. Hier staan alle tractoren opgesteld, de klasses van vanmiddag en vanavond. Prachtig spuitwerk, alles klaar voor de prestatie.

Zelf ga ik nog de beurs over. Even langs Deutz, kijken of ze caps hebben. Helemaal niets. De man zegt dat ik dan in Europa moet kijken bij een dealer. Dat is nog eens zaken doen. Wat maf. Ook John Deere verkoopt geen caps in de stand, dat gaat allemaal andere verkoopkanalen die over de beurs verspreid zijn. De Case stand zelf heeft eenvoudige caps en de mooie, die moet je dus ook vinden bij kleine stands over de beurs verspreid. En dankzij tips van onze boys, lukt dat prima. Het lukt me niet om alles te vinden, ondanks dat ik de meeste stands zo weet te vinden. De meesten staan al jaren op dezelfde plek. New Holland heeft ook geen bijzondere caps bij zich. Wel koop ik bij de MF stand hele mooie caps, 2 verschillende. McCormick heeft niets nieuws. IH wel maar de borduring is gewoon niet mooi, en dan heb je het over officiele caps. Goh, wat is dat toch gek. 8 van de 10 Amerikanen draagt een cap ! Dan zou je toch denken dat ze allemaal wel diverse nieuwe spullen zouden hebben. Niet dus.

--we nemen de afslag om de tank van de auto te vullen---hier weer geen internet, volgende stop ook niet ---

Om 1300 uur beginnen de laatste voorronden. Erna gaan we eten om op tijd terug te zijn voor de finales. De rijders worden voorgesteld. Als Lucien zijn naam heeft gezegd zwaaien wij met onze vlaggetjes en roepen met veel kabaal. Ze zullen weten dat we er zijn om hem aan te moedigen. Alles klassen zijn 6 pullers groot, behalve de klasse van Lucien, daar rijden er 12.  

Iedereen kijkt naar deze avond uit. Toch is het niet de spanning, zoals we de voorrondes beleefden. Tim Cain kon zijn topprestatie niet evenaren. Warpath ook niet, maar ging wel met een 3e plaats terug naar huis. Echt super want deze trekker is uitgenodigd voor de Beach Pull in Putten. Het is ook super omdat er nu geen John Deere of CASE IH als laatste 3 eindigen. Er gaat weinig kapot wat spectaculair is. En dan komt Lucien Keulers met zijn Turn me Loose. De afgelopen dagen was iedereen vol van verwachtingen. Ook de speaker Butch zegt dat hij een bijzonder gevoel heeft van de komende run. Niemand is de smoke run van vorig jaar vergeten. Dat heeft hier een enorme indruk gemaakt. Maar Lucien eindigt niet bij de top 10, hij eindigt 11e van de wereldtop Pro Stock. Eerst zijn we even teleurgesteld, maar als je realiseert dat dit de besten van Amerika (en ook de wereld) zijn, dan is dit een super prestatie. Er zijn 3 voorrondes geweest, we hebben 45 tractoren voorbij zien komen en dan als 11 eindigen. Super !

Zondag 14 februari 2010

We hebben weer een jarige. Gisteren was het Tom en vandaag is het Gert. We zingen onze kelen schor en Gert krijgt een fantastische design bril van de Bladveer. Wat een geluk!

We rijden weer een stuk verder, maken een stop bij de pomp om te tanken, en weer een stop om het toilet te bezoeken. Ook komen we nog langs een CASE dealer en een CAT dealer die een versatile tractor heeft staan. Na weer een half uur zijn we bij de boer met machtig veel koeien. Het familiebedrijf heeft 30.000 koeien en op deze demonstratie locatie worden er 2800 gemolken.

Er zijn 3 gebouwen, 1 met een expositie van gras tot glas, met 4D film, ook speelkasten waar een koe de hoofdrol speelt. Het is leuk gedaan. Niet echt ons niveau, maar voor zo’n zondag, als luchtig tussendoor is het helemaal goed. In een ander gebouw is de life geboortestal. En we hebben geluk, hier wordt net een kalf geboren. Op zich hebben dat de meesten van ons al wel gezien, bijzonder is dat het een arena vorm heeft, en de twee koeien achter het glas staan. Wij zitten op de tribune en kunnen dit volgen via tv schermen en gewoon door het glas. Geweldig om zo de kinderen van Chicago – 94 mijl/ong. 160 km verderop – kennis te laten maken met het boerderij leven.

In het derde gebouw drinken we koffie of snoepen (weer) een heerlijk verse ijsco. Ik kan niet schrijven ijsje, want small is toch echt al een bak vol ijs. Een small koffie, dat is al meer dan een grote mok koffie. Maar het smaakt ons goed.

Tussendoor zijn we met de bus over het bedrijf geweest. We zien de voerkuil, de verscihllende voeringredienten, rijden langs de kalfjes en door de 400 meter lange stallen. We zien de koeien op zand liggen hierkouwen. Er hangen enorme ventilatoren. Deze worden al ingezet zodra de temperatuur boven de 20 graden komt. Wordt het nog warmer, dan sproeien ze water voor de ventilator en de nevel koelt de koeien af.

We zien de carroussel waar 80 koeien een rondje draaien. Ze zijn binnen 8 minuten gemolken en dat gebeurt drie keer per dag. De melk wordt gekoeld in enorme tanks en gaat rechtstreeks de vrachtwagens in. We kunnen onze vragen stellen voordat de bus ons weer terug brengt naar ons eigen vervoermiddel.

---

Nu heb ik 2 keer pech, de computer slaat af, nog voordat ik het gesaved heb. Bij thuiskomst nogmaals het stukje geschreven en slaat het af omdat er een zogenaamde update automatisch start. Ik drukte op de saveknop en bijna tegelijk sluit het gewoon het programma af. Was maar ik iets meer techneut om dit te voorkomen. Dus nu even in steno ;

goed thuis / goede vluchten vandaag / heel tevreden

verslag wordt nog aangevuld met foto’s van de laatste dagen

Bedankt voor het lezen ! Groetjes en tot Trekkerskieken met Dick en Anne-Marie Meijer

Uit het gastenboek ; woensdag 24 februari 2010 20:20

                                                               De Bladveer

                Je nam ons overall mee naar toe,

                we hebben ook van alles gezien maar hoe.

                De Bladveer en Ik waren samen één,

                maar we gingen van elkaar heen.

                Ook al was Je nog zo veerbaar en gingen we op en neer,

                we hadden achterin de bus een hoop plezier en we zingen en gingen als een gek tekeer.

                Maar we lieten elkaar nooit in de steek,

                dus reden we door de hele streek.

               Ik moet nu afscheid nemen van de bladveer ook al doet het nog zo'n pijn,

               maar om bij de Vrouw en Kinder weer thuis te zijn is ook fijn.

               Ik hoop nog één keer mee te gaan met jou,

               dan zullen we weer volop plezier hebben en zit ik weer op jou tot gauw.

                                 !!   Ik zal je nooit vergeten !!

                    ONN THE BLADVEER ONN THE MOVE ALL THE WAY OVER NIJE

Naschrift Anne-Marie – 11 maart 2010. Over twee dagen is er hier weer de reunie. Daarom maak ik dit verslag nu verder af. De foto’s erbij en uitslagen opgezocht. En dan kijk ik ook weer even in het gastenboek. De Bladveer himself heeft een gedicht geschreven. Wat gaaf. Ik mijmer terug naar de fantastische dagen. We zijn toch al bijna 30 keer weggeweest, maar geen 1 keer is hetzelfde. Niet beter of slechter maar altijd goed. Het is echt een belevenis, ook voor ons. We doen ons best, met excursies en om te gaan stappen. Dat het dan zo mag verlopen is best wel een klus, maar als het wederom geslaagd is, dan zijn we erg tevreden en gelukkig. En de deelnemers dus ook, getuige het gastenboek en de talloze foto’s. Bedankt voor de tip van de krant Jan! Bedankt allemaal voor de berichtjes aan de boys. De computer in het hotel was altijd bezet om jullie weer even bij te ‘pennen’. Erg leuk en zo ben je ook helemaal weer bij. Het gaat niet vanzelf, maar de moeite en soms ook ongemak is het meer dan dan waard, voor jullie. Tot de volgende x, groetjes, Anne-Marie

Ben je nog niet mee geweest, bedenk je niet langer en

Ga mee, Trekkerskieken!!

Wil je het heeeeeele verslag geprint in kleur – wel 30 blaadjes – stuur dan een mailtje aan Dit e-mailadres is beveiligd tegen spambots, u heeft JavaScript nodig om het te kunnen bekijken . Als je dan ergens staat te wachten, dan kun je je eigen leesboek (dit verslag dus) pakken en wegdromen van een super avontuur.